Scielo RSS <![CDATA[In die Skriflig ]]> http://www.scielo.org.za/rss.php?pid=2305-085320120001&lang=en vol. 46 num. 1 lang. en <![CDATA[SciELO Logo]]> http://www.scielo.org.za/img/en/fbpelogp.gif http://www.scielo.org.za <![CDATA[<b>Redaksioneel tot die Koos Vorster Huldigingsbundel</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100001&lng=en&nrm=iso&tlng=en <![CDATA[<b>An introduction to the theological politico-ethical thinking of Koos Vorster</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100002&lng=en&nrm=iso&tlng=en Koos Vorster had a productive career as theologian and published on a wide variety of subjects. However, he will especially be remembered for his contribution to political and social ethics. This article discussed his theological politico-ethical thinking. Firstly, this article examined his epistemology, with special reference to his revelational-historical approach, his hermeneutics, preference of deontological ethics and his renouncement of ethical absolutism, which characterises fundamentalist approaches to ethics. Secondly, it examined his views on Apartheid and the 'struggle' in the 1970s and 1980s. Vorster renounced Apartheid and pleaded for non-violent change brought about by an evangelical change of hearts and attitude that had to be accompanied with real efforts to address poverty and unjust structures. Finally, the article discussed his views on human dignity, human rights and relations between the state and religion, as well as his views on society and economics.<hr/>Koos Vorster het 'n besonderse produktiewe en vrugbare akademiese loopbaan gehad en oor 'n verskeidenheid van onderwerpe gepubliseer. Hy sal egter veral onthou word vir sy bydrae tot politieke en sosiale etiek. Hierdie artikel ondersoek die teologies-polities etiese denke van Koos Vorster. Die eerste deel bespreek sy epistemologiese uitgangspunte, waaronder sy omvattende openbarings-historiese benadering, sy hermeneutiek, voorliefde vir 'n deontologiese etiek, en sy afwysing van etiese absolutisme soos veral vergestalt in fundamentalistiese benaderings tot die etiek. Die tweede deel bespreek sy houding teenoor Apartheid en die 'struggle' in die 1970s en 1980s. Vorster het die vergrype van Apartheid geïdentifiseer en aangespreek, maar terselfdertyd geweldadige verset verwerp, en 'n evangeliese verandering van gesindhede bepleit wat gepaard gaan met die opheffing van onderdrukte gemeenskappe en ontbinding van onregverdige strukture. Die laaste deel van die artikel bespreek Vorster se sienings oor menswaardigheid, menseregte, die verhouding tussen kerk en godsdiens, asook sy siening oor die samelewing en die ekonomie. <![CDATA[<b>Jakobus Marthinus Vorster's ecclesio-political philosophy: A critical interpretation</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100003&lng=en&nrm=iso&tlng=en This article is a critical interpretation and commendation of Jakobus M. Vorster's scholarly contribution to the field of ecclesiastical sciences, ethics and political philosophy. It shows that the imago Dei is a human creation of the image of God, a unifying concept in Vorster's scholarly writing. What was implied is that Vorster's ethico-biblical anthropology is the controlling thought in interpreting his ecclesio-political philosophy in this article. This is a proposed limitation of the essay rather than a limitation of Vorster as a person or his scholarly works in general.<hr/>Hierdie artikel is 'n kritiese interpretasie en huldiging van Jakobus M. Vorster se navorsingsbydrae tot die geestelike wetenskappe, etiek en politieke filosofie. Dit openbaar die eenvormige konsep in Vorster se navorsing, naamlik dat die imago Dei 'n menslike skepping van God se beeld is. Die implikasie van hierdie artikel is dat Vorster se eties-bybelse antropologie die hoofoorweging is in die interpretasie van sy geestelik-politiese filosofie. Hierdie artikel is slegs 'n beperkte aanbieding wat nie 'n beperking op Vorster as persoon of sy navorsing impliseer nie. <![CDATA[<b>Do the prophetic and reformist approaches in Christian ethics exclude one another?</b> <b>A responsibility ethics attempt at reconciliation</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100004&lng=en&nrm=iso&tlng=en In the article the view that was expressed in, inter alia, the Kairos Document, that the prophetic and reformist approaches in Christian Ethics exclude one another, was challenged. A case was argued against this view by drawing on Reinhard Kratz's book on the latest research findings on prophecy in the Old Testament, James Gustafson's distinction of four modes of moral discourse and Walter Brueggemann's view that prophetic texts are acts of imagination that offer and purpose 'alternative worlds'. The conclusion was that the prophetic and reformist approaches rather complement, overlap and interpenetrate one another. In the last part of the article an argument was presented that both of the two approaches can be accommodated and integrated in a Christian ethics of responsibility.<hr/>In die artikel is standpunt ingeneem teen die beskouing wat onder andere in die Kairos Dokument uitdrukking vind, dat die profetiese en hervormingsbenaderings in die Christelike Etiek mekaar uitsluit. 'n Saak is beredeneer teen hierdie beskouing met 'n beroep op Reinhard Kratz se boek oor die nuutste bevindings oor Ou Testamentiese profesie, James Gustafson se onderskeiding van vier modi van morele diskoers en Walter Brueggemann se beskouing dat profetiese tekste verbeeldingryk aan ons die moontlikheid van 'n alternatiewe wêreld voorhou. Die gevolgtrekking was dat die profetiese en hervormingsbenaderings mekaar eerder aanvul, oorvleuel en bevrug. In die laaste gedeelte van die artikel was geredeneer dat beide hierdie benaderings geakkommodeer en geïntegreer kan word in 'n Christelike etiek van verantwoordelikheid. <![CDATA[<b>Trinity and ethics: From a relational God to an ethic of the Other</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100005&lng=en&nrm=iso&tlng=en Die artikel ondersoek die vraag of die nuwe waardering vir die leerstuk van die Triniteit enige beduidende etiese implikasies inhou. Meer spesifiek word gekyk of die identiteit van God in die Christelike geloofstradisie nuwe etiese sensitiwiteite kan open. Die sogenaamde Trinitariese Renaissance word kortliks gekarteer en die denke van die teoloë Zizioulas en Moltmann word beskryf om die keer na relasionaliteit te illustreer. Kritiek teen 'n sosiaal-georiënteerde Triniteitsleer word verreken, maar word nie as finaal en afdoende beskou nie. Twee denkers - Volf en Cunningham - val in die soeklig en hoe hulle teologie spesifiek vanuit die Trinitariese belydenis etiese vrae aanspreek en meer spesifiek die probleem van die Ander. Die artikel se gevolgtrekking is dat die Triniteitsleer vrugbare perspektiewe tot die publieke diskoers oor alteriteit kan open. Die Christelike verstaan van God kan 'n beduidende bydrae tot hierdie aktuele vraagstelling lewer. Die Ander word gesien as konstituerend vir eie identiteit; en terselfdertyd word identiteit juis verwesentlik deur 'n omhelsing en versorging van die Ander.<hr/>The article addresses the question whether the new appreciation for the doctrine of the Trinity could generate significant ethical implications. More specifically it investigates whether the identity of God in the Christian tradition does open new ethical sensibilities. The so-called Trinitarian Renaissance is briefly mapped, and the views of the theologians Zizioulas and Moltmann are described for an illustration of the turn to relationality. Critical resistance to a socially oriented doctrine of the Trinity is taken into account, but it is not considered as final and persuasive. Two theologians - Volf and Cunningham - are studied and how their theology addresses from a Trinitarian perspective ethical issues and specifically the problem of the Other. The article concludes that the doctrine of the Trinity could make a contribution to the public discourse on alterity. The Christian understanding of God could open avenues for understanding a most urgent contemporary problem. The Other is viewed as constitutive for own identity; and at the same time identity is realised by the embrace and care of the Other. <![CDATA[<b>An integrated ethical approach to bioethical decision-making: A proposed model for ministers</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100006&lng=en&nrm=iso&tlng=en This article outlined a model for guidance in 'doing' bioethics in a Reformed context. The proposed model suggested that in order to arrive at responsible ethical decisions, one must refer to both contextual elements and theory. The theoretical grounding for this model was based on the integration of a deontological and virtue ethics approach, arguing that virtue enables persons to know and desire the right moral ends and motivates them to carry out appropriate action toward achieving these ends. An integrative model opens up the possibility whereby bioethics as a systematic tool provides the individual decision-maker with the critical-reflective skills and justification for the ultimate choice that is lacking in the general decision-making processes. This could lead to clearer thinking and increased confidence in the justification of decisions within the Reformed tradition. The proposed hermeneutical perspective on ethical decision-making represents a shift in views about the nature of knowledge and the process of how we come to know. The key to this hermeneutical approach is to acknowledge the dialectic between the universal and the subjectivity of human relations. Working in specific religious communities, one needs to take cognisance of the fact that knowledge is situated in the context of human relationships in which the interpreter participates when articulating the meaning of bioethical experiences. Another aspect that is anticipated lies in the realisation that people struggling with bioethical dilemmas should not be viewed as isolated individuals, but as members of a broader faith community.<hr/>Hierdie artikel het 'n model geskets wat moontlike riglyne aantoon vir die beoefening van bioetiek binne 'n Gereformeerde konteks. Die voorgestelde model argumenteer dat verwysing na beide kontekstuele elemente en teorie onafwendbaar is om tot verantwoordelike bioetiese besluite te kan kom. Die teoretiese begronding vir hierdie model het op die integrasie van deontologiese- en karakteretiek berus en is gebaseer op die argument dat karakteretiek persone in staat stel om die regte morele doelwitte te ken en motiveer hulle ook om die nodige stappe te neem om dit te bereik. 'n Geïntegreerde model skep die moontlikheid vir bioetiek as 'n sistematiese stuk gereedskap om die individuele besluitnemer met die kritiesreflektiewe vaardighede en gronde vir regverdiging van die finale keuses toe te rus, aspekte wat in algemene besluitnemingsprosesse ontbreek. Dit kan ook lei tot helderder denke en groter vertroue in die motivering van besluite binne die Gereformeerde tradisie. Die voorgestelde hermeneutiese perspektief op etiese besluitneming verteenwoordig 'n verskuiwing in aanvaarde sienings oor die aard van kennis en die prosesse wat tot kennis lei. Die sleutel tot hierdie hermeneutiese benadering is om erkenning te gee aan die dialektiek tussen die universele en subjektiewe menslike verhoudings. Dit is veronderstel dat persone wat in spesifieke geloofsgemeenskappe werk daarop ag moet slaan dat kennis binne die konteks van menslike verhoudings - waarbinne die interpreteerder funksioneer - gesetel is wanneer die betekenis van bioetiese ervaring geartikuleer word. 'n Verdere aspek was die erkenning van die feit dat mense wat met bioetiese dilemmas worstel nie as geïsoleerde individue beskou moet word nie, maar as lede van 'n breër geloofsgemeenskap. <![CDATA[<b>Life to the bitter end: Euthanasia as voluntary choice by persons with dementia, with reference to the practice in the Netherlands - a preliminary theological-ethical evaluation</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100007&lng=en&nrm=iso&tlng=en Vanaf die 1970s blyk dit dat eutanasie op aanvraag in Nederland toegepas word. In 2002 word die praktyk van eutanasie op versoek gewettig. Wanneer daar aan sekere sorgvuldigheidsvereistes voldoen word, word eutanasie as wettig beskou. Eutanasie op versoek word die meeste op terminale kankerpasiënte uitgevoer. Vanaf 2004 is die neiging om eutanasie op versoek van pasiënte met vroeë demensie uit te voer. Verskeie persone het ook 'n lewende testament opgestel waarin eutanasie versoek word indien demensie sou ontwikkel. Die doel van hierdie artikel is 'n voorlopige beoordeling van hierdie praktyk in die lig van die gereformeerde etiek. Uit die studie wil dit voorkom asof die praktyk van eutanasie aan pasiënte met demensie in die algemeen nie aanvaarbaar is nie. Hierdie artikel beredeneer voorlopig dat die Skrif nie vreemd staan teenoor die moontlikheid van 'n uitsondering onder bepaalde omstandighede nie.<hr/>Euthanasia on request has been applied since the 1970s in the Netherlands. In 2002, the practice of euthanasia on request was legalised. When there is certainty that 'rules of due care' are satisfied, euthanasia is regarded as legal. Most euthanasia on request is executed on terminal cancer patients. From about 2004 the trend is found that euthanasia on request is performed to patients with early dementia. Several persons also have a living will in which euthanasia is requested if dementia develops. The purpose of this article is to preliminary judge this practice in the light of the reformed ethics. From this study it would appear that the practice of euthanasia to patients with dementia in general are not acceptable. This article argues provisionally that Scripture is not strange to the possibility of an exception under certain circumstances. <![CDATA[<b>Evolutionary theory, human uniqueness and the image of God</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100008&lng=en&nrm=iso&tlng=en In this article, I examined what might be called the evolutionary argument against human uniqueness and human dignity. After having rehearsed briefly the roots of the classical Judeo-Christian view on human uniqueness and human dignity in the first chapters of Genesis, I went on to explore and delineate the nature of the evolutionary argument against this view. Next, I examined whether Christian theology might widen the concept of imago Dei so as to include other beings as well as humans, thus giving up the idea of human uniqueness. I concluded, however, that this move is deeply problematic. Therefore, I turned to a discussion of some recent attempts to define both human uniqueness and the image of God in theological rather than empirical terms. One of these, which is based on the concept of incarnation, is found wanting, but another one is construed in such a way that it enables us to reconcile the idea of human uniqueness as encapsulated in the doctrine of the imago Dei with contemporary evolutionary theory. Thus, this article can be seen as an exercise in bringing classical Christian theology to terms with evolution, further highlighting this theology's ongoing vitality.<hr/>In hierdie artikel ondersoek ek die sogenaamde evolusionêre argument teen menslike uniekheid en menswaardigheid. Na 'n kort oorsig oor die oorsprong van die klassieke Joods-Christelike siening van menslike uniekheid en menswaardigheid soos uit die eerste vyf hoofstukke van Genesis blyk, ondersoek en beeld ek die aard van die evolusionêre argument hierteenoor uit. Vervolgens word die vraag ondersoek of die Christelike teologie die konsep van imago Dei sodanig kan verbreed dat dit ook ander wesens behalwe mense kan insluit, waardeur die idee van menslike uniekheid dus prysgegee word. Ek kom egter tot die slotsom dat hierdie skuif hoogs problematies is. Daarom wend ek my tot 'n bespreking van onlangse pogings om menslike uniekheid en die beeld van God eerder in teologiese as empiriese terme te definieer. Een hiervan, gebaseer op die konsep van inkarnasie, is te lig bevind. 'n Ander poging is egter sodanig vertolk dat dit ons in staat stel om die idee van menslike uniekheid, soos ingesluit in die leerstelling van die imago Dei, met die hedendaagse evolusieteorie te versoen. Hierdie artikel kan dus gesien word as 'n poging om die klassieke Christelike teologie in ooreenstemming te bring met evolusie en om hierdie teologie se voortgaande lewenskragtigheid te beklemtoon. <![CDATA[<b>Is the Orthodoxy's notion of the Fall inhibitory for the dialogue between theology and science?</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100009&lng=en&nrm=iso&tlng=en In hierdie artikel is betoog dat die Gereformeerde Ortodoksie se begrip van die sondeval 'n belemmering was vir die gesprek tussen teologie en natuurwetenskap. Die rede hiervoor was dat dit ten eerste 'n bepaalde verstaan van liniêre tyd nahou en ten tweede dat dit 'n bonatuurlike ingryp veronderstel het. Albei hierdie aspekte het die debat onnodig problematiseer. Die argument is ontwikkel deur eerstens die probleem te definieer, gevolg deur 'n uiteensetting van die standpunte van Augustinus en Calvyn onderskeidelik oor die sondeval. As 'n heuristiese sleutel is die konsepte van infralapsarisme en supralapsarisme aangewend om die tema te ontleed. Die artikel is afgesluit met die oortuiging dat die imago Dei 'n beliggaamde menslike persoon is wat biologies in die geskiedenis in terme van selfbewussyn en morele verantwoordelikheid ontluik het.<hr/>In this article it was argued that the Reformed Orthodoxy's interpretation of the Fall had become an impediment in the dialogue between theology and science. The reason was that it assumed firstly a specific understanding of linear time and secondly a metaphysical intervention. Both events were unnecessarily problematising the debate. The argument was deployed by stating the problem, followed by an exposition of the views of Augustine and Calvin on the Fall. As a heuristic key, the concepts of infralapsarism and supralapsarism were applied respectively to analyse the topic. The article concluded with the conviction that the imago Dei is an embodied human person that had biologically emerged in history as a center of self-awareness, and moral responsibility. <![CDATA[<b>Towards the fulfilment of three generations of rights: A theological contribution by Koos Vorster</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100010&lng=en&nrm=iso&tlng=en In this article the theological contribution of Koos Vorster to human rights discourses was discussed. It was shown how he focused upon all three generations rights, namely the first generation civil and political rights, second generation social, economic and cultural rights, and third generation developmental and ecological rights. He appreciates the importance of nurturing citizens and leaders of public and civic virtue and character for the implementation of rights and the creation of a human rights culture. He also gives special attention to the implementation of ecological rights and therefore discussed various forms of ecocide. Ultimately, Vorster stimulates systematic theological discourses on ecological rights by viewing the implementation of ecological rights as a theological matter. It had to do with the heart of Christian faith.<hr/>In hierdie artikel was die teologiese bydrae van Koos Vorster tot menseregte-diskoerse bespreek. Dit dui aan dat hy op al drie generasies van menseregte gefokus het, naamlik eerste generasie burgerlike en politieke regte, tweede generasie sosiale, ekonomiese en kulturele regte en derde generasie ontwikkelings- en ekologiese regte. Hy waardeer die belangrikheid van die vorming van burgers en leiers van burgerlike en openbare deug en karakter vir die implementering van regte en die bou van 'n menseregtekultuur. Hy het spesiale aandag gegee aan die implementering van ekologiese regte en hy het derhalwe die verskillende vorme van die vernietiging van die natuurlike omgewing bespreek. Hy stimuleer sistematies-teologiese denke oor ekologiese regte. Hy het die implementering van ekologiese beskou as 'n teologiese saak. Dit het met die hart van die Christelike geloof te make gehad. <![CDATA[<b>An adjudication of the use of Scripture regarding capital punishment</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100011&lng=en&nrm=iso&tlng=en In die lig van die Christelike etiek is 'n beroep op die Skrif 'n sine qua non waar 'n standpunt in verband met 'n etiese vraagstuk ingeneem word. Met 'n beroep op die Skrif is die probleem ongelukkig nie sonder meer opgelos nie. Die verskillende vertolkings van die Skrif het tot gevolg dat etici met teenoorgestelde standpunte hul op dieselfde Skrifgedeeltes beroep. Dit is egter nie voldoende om slegs 'n goeie uiteensetting van vertrekpunte of selfs hermeneutiese reëls te gee nie. Die Christelike etikus moet 'n grondige kennis van die werklikheid hê - etiek word eenvoudig nie in 'n vakuum beoefen nie. In hierdie artikel is 'n beoordeling gedoen van die Skrifberoep ten opsigte van die doodstraf. In die artikel is aangetoon dat die Skrif ten spyte van goeie hermeneutiese vertrekpunte gemanipuleer kan word om die etikus se eie voorveronderstelling te weerspieël.<hr/>The use (recall) of Scripture is, in light of Christian ethics, a sine qua non when a position with regard to an ethical problem is assumed. A simple interpretation of Scripture does not necessarily settle the problem. Different interpretations of Scripture result in a difference of opinions even when the same Scriptural texts are used. It is therefore simply not sufficient to note a fair explanation of departure points or hermeneutical principles. The Christian ethicist should have an intimate knowledge of reality - ethics is not practised in a vacuum. In this article an adjudication of the use or interpretation of Scripture in the light of capital punishment was conducted. In this article it was shown that Scripture is most often misused despite of fair hermeneutical principles only to reflect the ethicist own preconceived ideas. <![CDATA[<b>Government's attitude towards religion: The suitability of the active-plural option for the implementation of article 36 of the Belgic Confession</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100012&lng=en&nrm=iso&tlng=en 'Wat behoort 'n owerheid se ingesteldheid ten opsigte van godsdiens te wees?' is 'n vraagstuk waarvoor owerhede millennia lank reeds staan en wat tans al meer akuut word. J.M. Vorster het vyf opsies geïdentifiseer wat owerhede se ingesteldheid vergestalt en verkies die sogenaamde 'aktief-plurale' opsie. Hiervolgens behoort owerhede alle godsdienste en/of tradisies toe te laat en geeneen in besonder te bevoordeel nie. Artikel 36 van die Nederlandse Geloofsbelydenis (1561) verteenwoordig 'n vername verwoording van waartoe die Reformatoriese tradisie glo owerhede geroep word. Hierdie studie het dus die geskiktheid van die aktief-plurale opsie vir die toepassing van artikel 36 ondersoek. Die fokus van die ondersoek was op die agtergrond waarbinne en die doel waarmee die belydenis geformuleer is; die belangrikste tekstuele veranderinge (1905, 1982); asook die korrekte betekenis van artikel 36. Daar is vir lank gemeen dat owerhede onder meer die taak het om alle afgodery en valse godsdiens uit te roei. Sedert 1982 word bely dat owerhede (slegs) die verkondiging van die Evangelie moet beskerm om hierdie doelwitte sodoende te bereik. Alle owerhede ontvang hulle gesag van God en moet sy getroue dienaars wees - sonder om 'n dienaar van enige kerk en/of tradisie te word.<hr/>'What attitude should a government have towards religion?' was not only a question that governments had struggled with for ages, but one currently growing in significance. J.M. Vorster identified five options that different governments had chosen and he selected the so-called 'active-plural option' as his preference. This option allowed governments to make provision for all religions or traditions, without the promotion of any specific one. Article 36 of the Belgic Confession (1561) represents a foremost statement of what the Reformed tradition believed governments were being called to. This study therefore investigated the suitability of the 'active-neutral option' for the implementation of article 36. This was done while exploring the specific circumstances within and goal with which the confession was formulated; the most important changes to the text of article 36 (1905, 1982) as well as its corrected meaning. Whereas there was a time when governments were seemed to have the task to, amongst others, destroy all idolatry and false worship, it was stated in 1982 that governments (only) had to protect the proclamation of the Gospel and in so doing achieved this destruction. All governments received their authority from God and were to be his faithful servants - without becoming servants of any church and/or tradition. <![CDATA[<b>Historical tension between the holistic and dualistic view of man in the church</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100013&lng=en&nrm=iso&tlng=en Dualism has continually plagued the Church, especially from the time when Greek philosophers articulated the dualistic view of man in an excellent, scholarly way. Even when the Reformers militated against this phenomenon theologically, it still dominated life in general and Christian living in particular. This article considered the historical tension between the holistic and dualistic view of man in the church. It strove to do this by setting forth certain examples from history, showing how the Church wrestled with this tension. Furthermore, the author attempted to point out in which way the dualistic view of man was damaging to godly living, and why a holistic view of man was conducive to life under God in an ethically meaningful manner.<hr/>Dualisme het die Kerk nog altyd beinvloed, veral sedert die era toe Griekse filosowe die dualistiese siening van die mens op 'n uitstekende akademiese wyse bekendgestel het. Selfs toe die Reformeerders teologies te velde getrek het teen hierdie fenomeen, het dit die lewe in die algemeen en die Christelike lewe in die besonder aangetas. Hierdie artikel oorweeg die historiese spanning tussen die holistiese en dualistiese sienings in die kerk. Sekere voorbeelde uit die geskiedenis sal voorgehou word ter illustrasie van hoe die Kerk met hierdie spanning geworstel het. Die outeur sal verder poog om aan te toon hoe die dualistiese siening van die mens skadelik is vir 'n goddelike lewe, en waarom 'n holistiese siening van die mens bevorderlik is vir 'n eties betekenisvolle lewe onder God. <![CDATA[<b>In what sense can a Christological image of the Divine provide cultural orientations?</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100014&lng=en&nrm=iso&tlng=en A few years ago, some colleagues from the universities of Heidelberg, Chicago, Harvard and Yale tried to launch a research project which was meant to explore fruitful commonalities and differences amongst the Jewish, Christian and Islamic faith traditions. Over against conventional doctrinal and comparative religious explorations, it intended to explore the impacts which basic contents and forms of faith have on societies and cultures. This approach was also chosen to relate different traditions of research to each other - one more dominant in the European and the other in the Anglo-American world, namely that of the history of ideas (Geistesgeschichte) and the other based on cultural and social studies. As a title of these investigations, the majority of the group voted for Images of the Divine and cultural orientations. At that time, however, we did not discuss the standards and qualities we wanted to connect with the vision of cultural orientations. Nor did we deal with what one could call 'the iconic problem' in religious contexts.<hr/>'n Paar jaar gelede het verskeie kollegas van die universiteite van Heidelberg, Chicago, Harvard en Yale onderneem om 'n navorsingsprojek van stapel te stuur met die bedoeling om vrugbare of lonende ooreenkomste en verskille tussen die Joodse, Christelike en Islamitiese geloofstradisies te ondersoek. In teenstelling met konvensionele dogmatiese en vergelykende religieuse verkenningstogte, was die bedoeling hier om die impak wat basiese inhoude en vorme van geloof het op gemeenskappe en kulture vas te stel. Hierdie benadering is ook verkies om die verskillende navorsingstradisies met mekaar in verband te bring - die een is meer algemeen in die Europese en die ander in die Anglo-Amerikaanse wêreld, naamlik die geskiedenis van idees (Geistesgeschichte), en die ander gebaseer op kulturele en sosiale studies. As naam vir hierdie ondersoek het die meerderheid van die groep Images of the Divine and Cultural Orientations (Beelde van God en kulturele oriëntasies) verkies. Destyds het ons egter nie die standaarde en waardes bespreek wat ons met die idee van kulturele oriënterings wil verbind nie en ons het ook nie dit wat na verwys kan word as die 'ikoniese probleem' in religieuse kontekste, hanteer nie. <![CDATA[<b><i>'Wir tun nichts Gutes, wobei wir nicht sündigen':</i></b><b> The sanctification in the ministry within the Reformed church in the 19th century Wuppertal</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100015&lng=en&nrm=iso&tlng=en In de turbulente jaren van het midden van de 19e eeuw opponeerde de prediker Hermann Friedrich Kohlbrügge (1803-1875) tegen het optimistische vooruitgangsgeloof van zijn tijd, met zijn reformatorische verkondiging waarin Jezus Christus in het midden van de verkondiging werd gezet. In zijn preken schilderde hij niet met waterverf; een natte spons erover en alles was weg, maar zijn woorden haakten in harten en gewetens van zijn toehoorders. Juist op het 'doen' in het geloof legde hij accenten, waar tot op deze dag nog over gesproken wordt. Hoe zit het? Een Christen doet goede werken en is volkomen in Christus en dan toch: 'Wir tun nichts Gutes, wobei wir nicht sündigen.' De concrete, praktische zaken van het leven worden bij hem niet geplaatst in de ervaringswereld van de toehoorders, kortom, dichter bij hun leven, maar toehoorders en hun werkelijkheid worden gezien in het licht van de opgestane Christus. Hoe voorkomen wij dat ons kader wordt scheefgetrokken waarin het menselijke en het geestelijke gescheiden wordt? Heiliging vraagt om een geïntergreerd leven.<hr/>In the turbulent years of the mid-19th century the preacher Hermann Friedrich Kohlbrügge (1803-1875) stood up against the prevailing opinion of an optimistic feel good religion with a biblical preaching in which Jesus Christ is glorified. When he preached, he did not portray with a pencil, which can be erased easily. His words were engraved in the hearts and conscience of the people listening to him. His way of highlighting the 'deeds' in Christian belief, are issues people still discuss today. This is how he sees it: a Christian does good deeds and is completely sanctified in Christ, yet 'Wir tun nichts Gutes, wobei wir nicht sündigen' (Kohlbrügge 1903:33). The practical and modern day issues of life are not placed in the experienced way people were used too, but the reality is being shown in the light of the Risen Lord. How do we prevent our framework from being pulled into the wrong direction? A direction in which the human and spiritual is separated. Sanctification means an integrated life. <![CDATA[<b>From Christology to Jesuology?</b> <b>Theological discussion with Sakkie Spangenberg with reference to his book <i>Jesus van Nasaret</i> (2009)</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100016&lng=en&nrm=iso&tlng=en Spangenberg het 'n boeiende boek oor Jesus van Nasaret geskryf waarin hy aandag skenk aan onder meer (vermeende) Ou-Testamentiese agtergronde, om daarna veral dieper in te gaan op verskeie Nuwe-Testamentiese perspektiewe op Jesus. Hy het tot die konklusie gekom dat die onderskeie Nuwe-Testamentiese skrywers elk 'n eie perspektief op Jesus ontwikkel het, perspektiewe wat mekaar soms weerspreek. In elk geval was daar 'n groot verskil tussen die historiese Jesus van Nasaret en die dogmatiese Jesus van die kerklike belydenis. In die kerklike dogma is Jesus vergoddelik, iets wat Hy nooit was of wou wees nie. Die ware Jesus was niemand anders nie as 'n Joodse profeet en wysheidsleermeester. Spangenberg kom tot hierdie gevolgtrekking op grond van wat hy noem 'wetenskaplike studie' en 'n radikaal-kritiese omgang met die Bybel. In hierdie artikel is sowel die filosofiese vertrekpunte as die teologiese konklusies van Spangenberg krities bespreek en bevraagteken.<hr/>Spangenberg wrote a riveting book on Jesus of Nazareth in which he paid attention to inter alia (alleged) Old Testament background and then proceeded to a more in-depth investigation into several New Testament perspectives on Jesus. He came to the conclusion that the different New Testament authors each developed their own perspective on Jesus, perspectives which were sometimes contradictory. He found a huge difference between the historical Jesus of Nazareth and the dogmatic Jesus of the church confessions. In this church tenet Jesus was deified, something He was not, neither wanted to be. The true Jesus was none other than a Jewish prophet and wisdom teacher. Spangenberg reached this conclusion on the basis of what he called 'scientific' study and a radically critical way of dealing with the Bible. In this article both the philosophical points of departure and the theological conclusions of Spangenberg were discussed and queried critically. <![CDATA[<b>Reckoning with the force field of the covenant in aligning the communicative triangle between text, listener and preacher</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100017&lng=en&nrm=iso&tlng=en In hierdie artikel word die kommunikatiewe driehoeksverhouding tussen die Bybelse teks, die hoorders en die prediker homileties verken. Die probleemstelling waarmee gewerk word handel oor potensiële versteurings wat kan plaasvind in hierdie driehoeksverhouding wanneer die hoorders en die prediker in hulle menslike beperktheid in verbinding gebring word met die ewige Woord van God soos dit in die Bybelse teks na vore kom. In die loop van die artikel word die volgende aspekte verken: 'n Ideale tipering van die verhouding tussen die teks, hoorders en prediker waarin al drie faktore 'n regmatige plek het; die maniere waarop die kommunikatiewe driehoek in die spanningsveld tussen teks, hoorders en prediker kan skeeftrek; en pneumatologiese verankering van die kommunikatiewe driehoek in die kragveld van die verbondsruimte, waarin Jesus Christus versoenend (integrerend) teenwoordig is. Die gevolgtrekking waartoe gekom word, is dat die prediker in die kragveld van die verbond in staat gestel word om getrou te bly aan die teks (waarin God aan die Woord kom), aan die hoorders (as mededeelgenote in die genade van God sowel as - in missionêre konteks -mense wat geroep word om deelgenote in hierdie genade te word) en aan hom- of haarself (as nuwe mens in Christus) sonder dat die verbintenis aan een element in die kommunikatiewe driehoek die verbintenis aan die ander versteur of laat disintegreer.<hr/>In this article the communicative triangular relationship between the Biblical text, the listeners and the preacher is reflected upon from a homiletic point of view. The problem statement deals with potential distortions in this triangular relationship when the listeners and preacher (in their human finitude) are brought into contact with the eternal Word of God as it proceeds from the Biblical text. In the course of the article the following aspects are considered: An ideal establishment of the relationship between text, listeners and preacher - giving all three factors their due place; an exploration of situations in which the communicative triangle can possibly be distorted in the tension field between text, listeners and preacher; and anchoring the communicative triangle in the force field of the covenant, where Christ's atoning (integrative) presence is felt. It is concluded that the preacher is enabled by Christ's presence in the force field of the covenant to remain faithful to the text (through which God speaks), to the listener (as partakers in the grace of God as well as - in missionary context - people called to became partakers in this grace) and to himself (as a new man in Christ). This faithfulness entails that commitment to one element in the communicative triangle is not disturbed or disintegrated by commitment to the other elements. <![CDATA[<b>Traumatic memory, representation and forgiveness: Some remarks in conversation with Antjie Krog's <i>Country of My Skull</i></b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100018&lng=en&nrm=iso&tlng=en In light of Koos Vorster's recent work dealing with themes such as memory, forgiveness and reconciliation, this article underlined the argument that a critical engagement with literary texts can be valuable to clarify and enrich a theological response to questions related to these notions. More specifically, the article focused on Antjie Krog's profound and deeply moving engagement with the work and legacy of the South African Truth and Reconciliation Commission in her book Country of My Skull (1998), that used the notion of forgiveness as lens for such an undertaking. Taking the cue from the poem with which the book ends, the article addressed questions such as 'To whom is the plea for forgiveness addressed?' and 'Who is asking for forgiveness, and what must be forgiven?' In the process attention was given to questions about the limits of representation and the need for an ethic of interconnectedness. The article suggested that these questions beg for further theological engagement.<hr/>In die lig van Koos Vorster se resente werk oor temas soos herinnering, vergifnis en versoening, het hierdie artikel die argument onderstreep dat 'n kritiese interaksie met literêre tekste van groot waarde kan wees om die teologiese gesprek oor hierdie sake te verhelder en te verryk. Die artikel het meer spesifiek op Antjie Krog se diepsinnige en ontroerende bespreking van die werk en nalatenskap van die Suid Afrikaanse Waarheids- en Versoeningskommissie gefokus. Die konsep van vergifnis is as lens vir hierdie ondersoek gebruik. Gegewe die aard van die gedig waarmee die boek afsluit, is vrae soos 'Aan wie word die pleidooi vir vergifnis gerig?' en 'Wie vra vir vergifnis, en wat moet vergewe word?' aan die orde gestel. In die proses is aandag gegee aan vrae rakende die beperkinge verbonde aan representasie van trauma uit die verlede en die noodsaaklikheid van 'n etiek van interverweefdheid. Daar is gesuggereer dat hierdie vrae ook om 'n teologiese respons vra. <![CDATA[<b>The hermeneutics of reformed church polity</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100019&lng=en&nrm=iso&tlng=en Die artikel het op die belangrikheid en noodsaaklikheid van 'n hermeneutiek vir die gereformeerde kerkreg gefokus. Die kerkregtelike dokument wat besonderlik ter sake was, is die kerkorde van die Gereformeerde kerke in Suid-Afrika, met sy besondere band met die Dordtse kerkorde van 1618 en 1619. Agtereenvolgens is aandag gegee aan die volgende aspekte soos (1) die eiesoortige aard van 'n kerkorde as 'n teologiese dokument en teks, in onderskeiding van regsdokumente; (2) die aard van die hermeneutiek van kerkreg; (3) enkele teorieë oor die interpretasie of uitleg van tekste, veral regstekste en (4) normatiewe vooronderstellings en reels vir die interpretasie en verstaan van die teks en artikels van die kerkorde asook besluite van kerklike vergaderinge. Die gevolgtrekking was dat weinig indringende navorsing gedoen is oor die saak van hermeneutiek vir kerkreg, hoewel dit noodsaaklik is. Duidelike hermeneutiese reëls is gesuggereer en verduidelik, wat sou kon meehelp dat kerke en kerklike vergaderinge die artikels van die kerkorde asook besluite en reglemente wat daarop berus het, kan interpreteer en toepas.<hr/>The article focused on the importance and urgency of a design for reformed hermeneutics on church polity. The Church Order referred to in the article is the Church Order of the Reformed Churches in South Africa, which are closely related to the Church Order of Dordt of 1618 and 1619. The following aspects received attention namely (1) the unique character of a Church Order, in comparison to and distinguished from legal documents and statutes; (2) the character and nature of hermeneutics of church polity; (3) theories of interpretation in the common law tradition and their relevance to church polity and (4) normative presuppositions and marks for the interpretation and understanding of the text and articles of the Church Order, as well as the resolutions of church assemblies. It was found that minimum research has been done on the topic of hermeneutics for reformed church polity. This contribution was an effort to suggest and explain a number of hermeneutical principles and guidelines, which may serve and encourage churches and assemblies to interpret, utilise and apply the Church Order in an adequate and responsible way. <![CDATA[<b>Moses, Elijah, and Jesus: Reflections on the basic structures of the Bible</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100020&lng=en&nrm=iso&tlng=en This article deals with the end of the lives of Moses and Elijah as the representatives of the Torah and the Prophets. Moses was not allowed to enter the Promised Land, and Elijah left it before he was taken up. These events are interpreted as indicating that the Law is not able to bring the people into the Promised Land and that the Prophets cannot keep them there. The end of Moses' life is also the end of the Torah. The Prophets end with the call for a new Elijah. The Ketubim, as the human response on God's acting, do not better. The Hebrew Bible ends with the exile. The New Testament begins where the Prophets end: a new Elijah, in the person of John the Baptist. He works at exactly the place where Israel entered the land after Moses' death and where Elijah left the land. It is a reprise of the fulfilment of the promise. John points to Jesus, who begins his work at this place, not going on dry feet through the Jordan River, but fulfilling all righteousness when drawn into the water of God's judgement. Then the way to the land is open to Moses and Elijah in the glory of God on the Mount of Transfiguration, when they speak about the exodus of Jesus on the cross. Salvation is not in the law or in conversion but in being baptised into Christ in his death.<hr/>Hierdie artikel gaan oor die einde van die lewes van Moses en Elia as die personifikasies van die Torah en die profete. Moses is verhinder om in die beloofde land in te gaan en Elijah moes dit verlaat voordat hy hemel toe gegaan het. Hierdie gebeurtenisse word so geïnterpreteer dat die Wet die volk nie in die beloofde land kan bring nie, en dat die profete hulle nie daar kan hou nie. Die einde van die lewe van Moses is ook die einde van die Torah. Die profete eindig met die oproep vir 'n nuwe Elia. Die Ketubim as die menslike antwoord op God se dade doen nie beter nie. Die Hebreeuse Bybel eindig in die ballingskap. Die Nuwe Testament begin daar waar die profete eindig: 'n nuwe Elia, in die persoon van Johannes die Doper. Hy werk op presies daardie plek waar Israel na Moses se dood die land ingekom het en waar Elia dit verlaat het. Daar is 'n terugkeer na die vervulling van die belofte. Johannes wys na Jesus wat sy werk op hierdie plek begin. Hy gaan nie droogvoet deur die Jordaan nie maar gaan onder in die water van God se oordeel om alle geregtigheid te vervul. Dan is die pad na die land oop vir Moses en Elia en verskyn hulle in die glorie van God op die berg van die verheerliking, waar hulle met Jesus oor sy exodus aan die kruis praat. Redding is nie in die Wet of in bekering nie maar deurdat 'n mens gedoop word in die dood van Christus. <![CDATA[<b>Ezekiel 33 as pivotal point in the book of Ezekiel</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100021&lng=en&nrm=iso&tlng=en Baie geleerdes het Esegiël as die inleiding tot die laaste groot gedeelte van die boek (Eseg 33-48) beskou, met terugverwysing na die eerste gedeelte van die boek (Eseg 1-24). Esegiël 33:1-20 het op verskillende maniere gebruik gemaak van en voortgebou op gedeeltes wat vroeër in die boek voorgekom het, veral die gedeeltes wat oor die roeping van die profeet in Esegiël 1-3 handel, asook Esegiël 18 wat die mens se persoonlike verantwoordelijkheid beklemtoon. Die voorstel wat in hierdie artikel gemaak is, is dat die hoofstuk in die finale vorm van die boek 'n wentelfunksie het, om aan die een kant kortliks die boodskap van die profeet voor die val van Jerusalem saam te vat, maar om ook die leser vir die boodskap van Esegiël 34-18 voor te berei. Die twee uitsprake in Esegiël 33:23-33 dui op die toestand van die mense in Jerusalem, asook van die mense in ballingskap. Dit dui dus op die toestand van die twee groepe mense teen die tyd van die val van Jerusalem. Hierdie gedeeltes, soos ook die beklemtoning van die mens se verantwoordelikheid met die moontlikheid van bekering en herstel, antisipeer die boodskap van verlossing en herstel wat op Esegiël 33 sou volg.<hr/>Many scholars regarded Ezekiel as the introduction to the last major part of the book (Ezk 33-48), with references to the first part of the book (Ezk 1-24). Ezekiel 33:1-20 made use, in diverse ways, of previous sections in the book, especially the sections dealing with the call of the prophet in Ezekiel 1-2, as well as Ezekiel 18, with its emphasis on the personal responsibility of the people of God. The proposal of this article was that the chapter served as a pivotal point in the final form of the book. On the one hand it summarised the message of the first part of the book, but it also prepared the people for the message of the final part of the book. The two oracles in Ezekiel 33:23-22 pointed to the circumstances of the people in Jerusalem, as well as that of the exiles, at the time of the fall of Jerusalem. These oracles and the emphasis on the personal responsibility of the people pointed to the message of salvation and restoration following in Ezekiel 34-48. <![CDATA[<b>Van die teks van die Woord na die werklikheid</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100022&lng=en&nrm=iso&tlng=en Baie geleerdes het Esegiël as die inleiding tot die laaste groot gedeelte van die boek (Eseg 33-48) beskou, met terugverwysing na die eerste gedeelte van die boek (Eseg 1-24). Esegiël 33:1-20 het op verskillende maniere gebruik gemaak van en voortgebou op gedeeltes wat vroeër in die boek voorgekom het, veral die gedeeltes wat oor die roeping van die profeet in Esegiël 1-3 handel, asook Esegiël 18 wat die mens se persoonlike verantwoordelijkheid beklemtoon. Die voorstel wat in hierdie artikel gemaak is, is dat die hoofstuk in die finale vorm van die boek 'n wentelfunksie het, om aan die een kant kortliks die boodskap van die profeet voor die val van Jerusalem saam te vat, maar om ook die leser vir die boodskap van Esegiël 34-18 voor te berei. Die twee uitsprake in Esegiël 33:23-33 dui op die toestand van die mense in Jerusalem, asook van die mense in ballingskap. Dit dui dus op die toestand van die twee groepe mense teen die tyd van die val van Jerusalem. Hierdie gedeeltes, soos ook die beklemtoning van die mens se verantwoordelikheid met die moontlikheid van bekering en herstel, antisipeer die boodskap van verlossing en herstel wat op Esegiël 33 sou volg.<hr/>Many scholars regarded Ezekiel as the introduction to the last major part of the book (Ezk 33-48), with references to the first part of the book (Ezk 1-24). Ezekiel 33:1-20 made use, in diverse ways, of previous sections in the book, especially the sections dealing with the call of the prophet in Ezekiel 1-2, as well as Ezekiel 18, with its emphasis on the personal responsibility of the people of God. The proposal of this article was that the chapter served as a pivotal point in the final form of the book. On the one hand it summarised the message of the first part of the book, but it also prepared the people for the message of the final part of the book. The two oracles in Ezekiel 33:23-22 pointed to the circumstances of the people in Jerusalem, as well as that of the exiles, at the time of the fall of Jerusalem. These oracles and the emphasis on the personal responsibility of the people pointed to the message of salvation and restoration following in Ezekiel 34-48. <![CDATA[<b>Jesus is ook nou by sy kerk</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100023&lng=en&nrm=iso&tlng=en Baie geleerdes het Esegiël as die inleiding tot die laaste groot gedeelte van die boek (Eseg 33-48) beskou, met terugverwysing na die eerste gedeelte van die boek (Eseg 1-24). Esegiël 33:1-20 het op verskillende maniere gebruik gemaak van en voortgebou op gedeeltes wat vroeër in die boek voorgekom het, veral die gedeeltes wat oor die roeping van die profeet in Esegiël 1-3 handel, asook Esegiël 18 wat die mens se persoonlike verantwoordelijkheid beklemtoon. Die voorstel wat in hierdie artikel gemaak is, is dat die hoofstuk in die finale vorm van die boek 'n wentelfunksie het, om aan die een kant kortliks die boodskap van die profeet voor die val van Jerusalem saam te vat, maar om ook die leser vir die boodskap van Esegiël 34-18 voor te berei. Die twee uitsprake in Esegiël 33:23-33 dui op die toestand van die mense in Jerusalem, asook van die mense in ballingskap. Dit dui dus op die toestand van die twee groepe mense teen die tyd van die val van Jerusalem. Hierdie gedeeltes, soos ook die beklemtoning van die mens se verantwoordelikheid met die moontlikheid van bekering en herstel, antisipeer die boodskap van verlossing en herstel wat op Esegiël 33 sou volg.<hr/>Many scholars regarded Ezekiel as the introduction to the last major part of the book (Ezk 33-48), with references to the first part of the book (Ezk 1-24). Ezekiel 33:1-20 made use, in diverse ways, of previous sections in the book, especially the sections dealing with the call of the prophet in Ezekiel 1-2, as well as Ezekiel 18, with its emphasis on the personal responsibility of the people of God. The proposal of this article was that the chapter served as a pivotal point in the final form of the book. On the one hand it summarised the message of the first part of the book, but it also prepared the people for the message of the final part of the book. The two oracles in Ezekiel 33:23-22 pointed to the circumstances of the people in Jerusalem, as well as that of the exiles, at the time of the fall of Jerusalem. These oracles and the emphasis on the personal responsibility of the people pointed to the message of salvation and restoration following in Ezekiel 34-48. <![CDATA[<b>'n Diepteblik op menswaardigheid, versoening en vergiffenis vanuit 'n reformatoriese perspektief</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100024&lng=en&nrm=iso&tlng=en Baie geleerdes het Esegiël as die inleiding tot die laaste groot gedeelte van die boek (Eseg 33-48) beskou, met terugverwysing na die eerste gedeelte van die boek (Eseg 1-24). Esegiël 33:1-20 het op verskillende maniere gebruik gemaak van en voortgebou op gedeeltes wat vroeër in die boek voorgekom het, veral die gedeeltes wat oor die roeping van die profeet in Esegiël 1-3 handel, asook Esegiël 18 wat die mens se persoonlike verantwoordelijkheid beklemtoon. Die voorstel wat in hierdie artikel gemaak is, is dat die hoofstuk in die finale vorm van die boek 'n wentelfunksie het, om aan die een kant kortliks die boodskap van die profeet voor die val van Jerusalem saam te vat, maar om ook die leser vir die boodskap van Esegiël 34-18 voor te berei. Die twee uitsprake in Esegiël 33:23-33 dui op die toestand van die mense in Jerusalem, asook van die mense in ballingskap. Dit dui dus op die toestand van die twee groepe mense teen die tyd van die val van Jerusalem. Hierdie gedeeltes, soos ook die beklemtoning van die mens se verantwoordelikheid met die moontlikheid van bekering en herstel, antisipeer die boodskap van verlossing en herstel wat op Esegiël 33 sou volg.<hr/>Many scholars regarded Ezekiel as the introduction to the last major part of the book (Ezk 33-48), with references to the first part of the book (Ezk 1-24). Ezekiel 33:1-20 made use, in diverse ways, of previous sections in the book, especially the sections dealing with the call of the prophet in Ezekiel 1-2, as well as Ezekiel 18, with its emphasis on the personal responsibility of the people of God. The proposal of this article was that the chapter served as a pivotal point in the final form of the book. On the one hand it summarised the message of the first part of the book, but it also prepared the people for the message of the final part of the book. The two oracles in Ezekiel 33:23-22 pointed to the circumstances of the people in Jerusalem, as well as that of the exiles, at the time of the fall of Jerusalem. These oracles and the emphasis on the personal responsibility of the people pointed to the message of salvation and restoration following in Ezekiel 34-48. <![CDATA[<b>Jesus lei alle temas in die Bybel na die punt waar God hulle wil hê</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100025&lng=en&nrm=iso&tlng=en Baie geleerdes het Esegiël as die inleiding tot die laaste groot gedeelte van die boek (Eseg 33-48) beskou, met terugverwysing na die eerste gedeelte van die boek (Eseg 1-24). Esegiël 33:1-20 het op verskillende maniere gebruik gemaak van en voortgebou op gedeeltes wat vroeër in die boek voorgekom het, veral die gedeeltes wat oor die roeping van die profeet in Esegiël 1-3 handel, asook Esegiël 18 wat die mens se persoonlike verantwoordelijkheid beklemtoon. Die voorstel wat in hierdie artikel gemaak is, is dat die hoofstuk in die finale vorm van die boek 'n wentelfunksie het, om aan die een kant kortliks die boodskap van die profeet voor die val van Jerusalem saam te vat, maar om ook die leser vir die boodskap van Esegiël 34-18 voor te berei. Die twee uitsprake in Esegiël 33:23-33 dui op die toestand van die mense in Jerusalem, asook van die mense in ballingskap. Dit dui dus op die toestand van die twee groepe mense teen die tyd van die val van Jerusalem. Hierdie gedeeltes, soos ook die beklemtoning van die mens se verantwoordelikheid met die moontlikheid van bekering en herstel, antisipeer die boodskap van verlossing en herstel wat op Esegiël 33 sou volg.<hr/>Many scholars regarded Ezekiel as the introduction to the last major part of the book (Ezk 33-48), with references to the first part of the book (Ezk 1-24). Ezekiel 33:1-20 made use, in diverse ways, of previous sections in the book, especially the sections dealing with the call of the prophet in Ezekiel 1-2, as well as Ezekiel 18, with its emphasis on the personal responsibility of the people of God. The proposal of this article was that the chapter served as a pivotal point in the final form of the book. On the one hand it summarised the message of the first part of the book, but it also prepared the people for the message of the final part of the book. The two oracles in Ezekiel 33:23-22 pointed to the circumstances of the people in Jerusalem, as well as that of the exiles, at the time of the fall of Jerusalem. These oracles and the emphasis on the personal responsibility of the people pointed to the message of salvation and restoration following in Ezekiel 34-48. <![CDATA[<b>A focus on inspiring Biblical spirituality</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100026&lng=en&nrm=iso&tlng=en Baie geleerdes het Esegiël as die inleiding tot die laaste groot gedeelte van die boek (Eseg 33-48) beskou, met terugverwysing na die eerste gedeelte van die boek (Eseg 1-24). Esegiël 33:1-20 het op verskillende maniere gebruik gemaak van en voortgebou op gedeeltes wat vroeër in die boek voorgekom het, veral die gedeeltes wat oor die roeping van die profeet in Esegiël 1-3 handel, asook Esegiël 18 wat die mens se persoonlike verantwoordelijkheid beklemtoon. Die voorstel wat in hierdie artikel gemaak is, is dat die hoofstuk in die finale vorm van die boek 'n wentelfunksie het, om aan die een kant kortliks die boodskap van die profeet voor die val van Jerusalem saam te vat, maar om ook die leser vir die boodskap van Esegiël 34-18 voor te berei. Die twee uitsprake in Esegiël 33:23-33 dui op die toestand van die mense in Jerusalem, asook van die mense in ballingskap. Dit dui dus op die toestand van die twee groepe mense teen die tyd van die val van Jerusalem. Hierdie gedeeltes, soos ook die beklemtoning van die mens se verantwoordelikheid met die moontlikheid van bekering en herstel, antisipeer die boodskap van verlossing en herstel wat op Esegiël 33 sou volg.<hr/>Many scholars regarded Ezekiel as the introduction to the last major part of the book (Ezk 33-48), with references to the first part of the book (Ezk 1-24). Ezekiel 33:1-20 made use, in diverse ways, of previous sections in the book, especially the sections dealing with the call of the prophet in Ezekiel 1-2, as well as Ezekiel 18, with its emphasis on the personal responsibility of the people of God. The proposal of this article was that the chapter served as a pivotal point in the final form of the book. On the one hand it summarised the message of the first part of the book, but it also prepared the people for the message of the final part of the book. The two oracles in Ezekiel 33:23-22 pointed to the circumstances of the people in Jerusalem, as well as that of the exiles, at the time of the fall of Jerusalem. These oracles and the emphasis on the personal responsibility of the people pointed to the message of salvation and restoration following in Ezekiel 34-48. <![CDATA[<b>God se toorn in die Ou Testament</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100027&lng=en&nrm=iso&tlng=en Baie geleerdes het Esegiël as die inleiding tot die laaste groot gedeelte van die boek (Eseg 33-48) beskou, met terugverwysing na die eerste gedeelte van die boek (Eseg 1-24). Esegiël 33:1-20 het op verskillende maniere gebruik gemaak van en voortgebou op gedeeltes wat vroeër in die boek voorgekom het, veral die gedeeltes wat oor die roeping van die profeet in Esegiël 1-3 handel, asook Esegiël 18 wat die mens se persoonlike verantwoordelijkheid beklemtoon. Die voorstel wat in hierdie artikel gemaak is, is dat die hoofstuk in die finale vorm van die boek 'n wentelfunksie het, om aan die een kant kortliks die boodskap van die profeet voor die val van Jerusalem saam te vat, maar om ook die leser vir die boodskap van Esegiël 34-18 voor te berei. Die twee uitsprake in Esegiël 33:23-33 dui op die toestand van die mense in Jerusalem, asook van die mense in ballingskap. Dit dui dus op die toestand van die twee groepe mense teen die tyd van die val van Jerusalem. Hierdie gedeeltes, soos ook die beklemtoning van die mens se verantwoordelikheid met die moontlikheid van bekering en herstel, antisipeer die boodskap van verlossing en herstel wat op Esegiël 33 sou volg.<hr/>Many scholars regarded Ezekiel as the introduction to the last major part of the book (Ezk 33-48), with references to the first part of the book (Ezk 1-24). Ezekiel 33:1-20 made use, in diverse ways, of previous sections in the book, especially the sections dealing with the call of the prophet in Ezekiel 1-2, as well as Ezekiel 18, with its emphasis on the personal responsibility of the people of God. The proposal of this article was that the chapter served as a pivotal point in the final form of the book. On the one hand it summarised the message of the first part of the book, but it also prepared the people for the message of the final part of the book. The two oracles in Ezekiel 33:23-22 pointed to the circumstances of the people in Jerusalem, as well as that of the exiles, at the time of the fall of Jerusalem. These oracles and the emphasis on the personal responsibility of the people pointed to the message of salvation and restoration following in Ezekiel 34-48. <![CDATA[<b>Opwindende nuwe boek oor vergewing!</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100028&lng=en&nrm=iso&tlng=en Baie geleerdes het Esegiël as die inleiding tot die laaste groot gedeelte van die boek (Eseg 33-48) beskou, met terugverwysing na die eerste gedeelte van die boek (Eseg 1-24). Esegiël 33:1-20 het op verskillende maniere gebruik gemaak van en voortgebou op gedeeltes wat vroeër in die boek voorgekom het, veral die gedeeltes wat oor die roeping van die profeet in Esegiël 1-3 handel, asook Esegiël 18 wat die mens se persoonlike verantwoordelijkheid beklemtoon. Die voorstel wat in hierdie artikel gemaak is, is dat die hoofstuk in die finale vorm van die boek 'n wentelfunksie het, om aan die een kant kortliks die boodskap van die profeet voor die val van Jerusalem saam te vat, maar om ook die leser vir die boodskap van Esegiël 34-18 voor te berei. Die twee uitsprake in Esegiël 33:23-33 dui op die toestand van die mense in Jerusalem, asook van die mense in ballingskap. Dit dui dus op die toestand van die twee groepe mense teen die tyd van die val van Jerusalem. Hierdie gedeeltes, soos ook die beklemtoning van die mens se verantwoordelikheid met die moontlikheid van bekering en herstel, antisipeer die boodskap van verlossing en herstel wat op Esegiël 33 sou volg.<hr/>Many scholars regarded Ezekiel as the introduction to the last major part of the book (Ezk 33-48), with references to the first part of the book (Ezk 1-24). Ezekiel 33:1-20 made use, in diverse ways, of previous sections in the book, especially the sections dealing with the call of the prophet in Ezekiel 1-2, as well as Ezekiel 18, with its emphasis on the personal responsibility of the people of God. The proposal of this article was that the chapter served as a pivotal point in the final form of the book. On the one hand it summarised the message of the first part of the book, but it also prepared the people for the message of the final part of the book. The two oracles in Ezekiel 33:23-22 pointed to the circumstances of the people in Jerusalem, as well as that of the exiles, at the time of the fall of Jerusalem. These oracles and the emphasis on the personal responsibility of the people pointed to the message of salvation and restoration following in Ezekiel 34-48. <![CDATA[<b>Jongmense en self-mutilasie</b>]]> http://www.scielo.org.za/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S2305-08532012000100029&lng=en&nrm=iso&tlng=en Baie geleerdes het Esegiël as die inleiding tot die laaste groot gedeelte van die boek (Eseg 33-48) beskou, met terugverwysing na die eerste gedeelte van die boek (Eseg 1-24). Esegiël 33:1-20 het op verskillende maniere gebruik gemaak van en voortgebou op gedeeltes wat vroeër in die boek voorgekom het, veral die gedeeltes wat oor die roeping van die profeet in Esegiël 1-3 handel, asook Esegiël 18 wat die mens se persoonlike verantwoordelijkheid beklemtoon. Die voorstel wat in hierdie artikel gemaak is, is dat die hoofstuk in die finale vorm van die boek 'n wentelfunksie het, om aan die een kant kortliks die boodskap van die profeet voor die val van Jerusalem saam te vat, maar om ook die leser vir die boodskap van Esegiël 34-18 voor te berei. Die twee uitsprake in Esegiël 33:23-33 dui op die toestand van die mense in Jerusalem, asook van die mense in ballingskap. Dit dui dus op die toestand van die twee groepe mense teen die tyd van die val van Jerusalem. Hierdie gedeeltes, soos ook die beklemtoning van die mens se verantwoordelikheid met die moontlikheid van bekering en herstel, antisipeer die boodskap van verlossing en herstel wat op Esegiël 33 sou volg.<hr/>Many scholars regarded Ezekiel as the introduction to the last major part of the book (Ezk 33-48), with references to the first part of the book (Ezk 1-24). Ezekiel 33:1-20 made use, in diverse ways, of previous sections in the book, especially the sections dealing with the call of the prophet in Ezekiel 1-2, as well as Ezekiel 18, with its emphasis on the personal responsibility of the people of God. The proposal of this article was that the chapter served as a pivotal point in the final form of the book. On the one hand it summarised the message of the first part of the book, but it also prepared the people for the message of the final part of the book. The two oracles in Ezekiel 33:23-22 pointed to the circumstances of the people in Jerusalem, as well as that of the exiles, at the time of the fall of Jerusalem. These oracles and the emphasis on the personal responsibility of the people pointed to the message of salvation and restoration following in Ezekiel 34-48.